Φάε ψυχή μου εσύ που ξέρεις να χορταίνεις με αέρα και νερό.
Μόνο η τρύπια κουρτίνα μας έμεινε στο παράθυρο,
για να μπορούμε να πάρουμε λίγο αέρα και να δούμε έξω.
Να δούμε ή να αντικρίσουμε;
Να αντικρίσουμε στο κάτω κάτω τι;
Λάσπη. Χώμα και νερό. Αυτό είμαστε.
Κενοί, αδιόρθωτοι, άξιοι της μοίρας μας.
Με ένα στόμα και μια φωνή αυτοαποκαλούμενοι
ζητιάνοι της ανθρωπιάς και της αγάπης.
Αγάπη;
Υπήρξε ποτέ μέσα μου,
πάνω μου,
κάτω μου,
δίπλα μου,
απέναντι μου;
Υπήρξε κάπου με σάρκα και οστά στη ζωή μου ή
χόρεψε λιγάκι στα παιδικά μου όνειρα;
Κενή σχεδόν αναρωτιέμαι σαν μωρό παιδί...
Γιατί όλα αυτά δίχως ίχνος ελέους;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου