Salt

και όταν τα δέντρα ανθίσουν  εμείς θα μεθύσουμε  ξανα.

αυτό περιμένω με λαχτάρα.

σα μωρό παιδί.

να γεννηθώ.

να ξαναζήσω και να πεθάνω τελικά στα ανθισμένα 

δέντρα μεθυσμένη.

γιατι ο βάλτος θέλει μαγεία μέχρι να βουλιάξεις μέσα.

και ώσπου να πιάσεις πάτο πονάς και μένεις δίχως ανάσα.

αναπνοή κρυμμένη μέσα στο σώμα

και τα λόγια ύστερα γίνονται δάκρυα πικρά.

πονάει η λάσπη και καίει όπως η κόλαση κάποιες μέρες.

τα λουλούδια περιμένουν  στεφάνι στα μαλλιά μου να γινουν.

οταν ανθίσουν τα δέντρα ολα θα είναι έτοιμα

No life, no life without a fall
Now the wind has swept us all
Down to this mission wall

And the love, the love we pray to keep
Has buried us so deep
And me singing this same sad song

How I fell into her arms
Her warm and loving arms
She said  You can never be free
You can never be like me
Now I'm a mad dog and I'll be
Now you honey on my tree

Whether sweet tomorrow

In the mellow wallow

Oh there's still time to borrow
And in the mellow wallow, yeah

We will never have it all
Tonight I'm screaming at the wall

Peel the paint of my window rail
Touch, material has no choice
Peel the paint off with my voice
Curse this city's deplex song
Now I'm sleeping on the floor

Honey I'm soaking wet and
Oh they're coming out, they're coming out, they're coming for me
As long as we are free
We'll be doomed to live and die
Under the great suburban sky
And I'll always holler
In the mellow wallow
Oh there's still time to borrow
And in the mellow wallow
Jesus

Heaven, heaven head of hell
You are treating me quite well
Washed me up upon a shore
Now I'm scratching down your door
All the words become my hands
Cold and broken on the floor
Peeling gooseflesh off your back
Pulling back your long black hair

Now this beauty is my queen
Skinny arms so very slow
A perfume neck and a blanket so small
Oh, what beauty, oh what bridge

I will sleep tomorrow
And in the mellow wallow
Oh, there's still time to borrow
And in the mellow wallow
Oh, and I fall to be controlled

Lost and swept away
I will always wait it out
Won't you listen now
Let me sleep tomorrow inn

We'll never have it all
Now the wind has swept us all
Down to this mission wall

And see, the rhythm is your hand
Speed the rhythm, speed the band

This is the bright amphetamine sky

Wild Is The Wind

ω αγαπημένε,
ποιος είναι ο πραγματικός εαυτός;
εκείνος ο τόσο φοβερός ή εκείνος ο φοβισμένος;

λοιπόν αγαπημένε,
άκου να μαθαίνεις...

δεν είναι η φωτιά που μου καίει το μυαλό, δεν είναι η τρέλα της αγάπης.
είναι η πόρτα του παραδείσου που η γαμημένη δεν ανοίγει.
έχεις το κλειδί;
μιλα!
έχεις το κλειδί;

ελα αγαπημένε!
άνοιξε την!
ελα!

τωρα ξερεις πιο καλα.
τωρα τα εμαθες ολα

somersault

εκείνη σε φιλάει στο μέτωπο και συ τρέχεις βγάζοντας φωτιά απ τα ρουθούνια.
ολόκληρο το απόγευμα αποφεύγεις τις κουβέντες και τα βλέμματα, ίσως και την ίδια τη ζωή.
την υπόλοιπη μέρα τι κάνεις;
κοιτάς το ταβάνι, μετά τρως τα νύχια σου και κατά το βραδάκι πέφτεις σε στρώμα μονό ξεκούραστος μη μπορώντας να κάνεις μια σωστή κολοτουμπα στον ξύπνιο σου.
στον ύπνο σου τι συμβαίνει άραγε;
μήπως στον ύπνο σου ζεις τελικά;
στον ύπνο είναι ωραία, βλέπεις αναμνήσεις, βαφεις το κορμί σου πράσινο και γουσταρεις!
μιλάς με αγνώστους και γελάς μόνος σου. κάποιες φορές κλαις και ξελαφρώνεις.
μόνο στον ύπνο όμως.
στον ύπνο λες αντίο....στον ύπνο ΘΑ ΠΕΙΣ αντίο, μπορείς να το κάνεις, αλλά στην ουσία δε το λες ποτέ. αυτό είναι το τέλειο.
είσαι και δεν είσαι.
πονάς και δε πονάς.
νιώθεις και δε νιώθεις.

και την επόμενη μέρα τα ίδια! ταβάνι, νύχια και μονό κρεβάτι το βράδυ.
και μη ξεχνιέσαι! ολόκληρο το απόγευμα μη μιλάς σε κανέναν, μην ακούς κανέναν.
δε κάνει.
γιατί υπάρχεις.

πριν ένα μήνα στο ξύπνιο μου ήρθε το τέρας.
πόσο θέλω να κοιμηθώ

with a devil in the words that you speak to me
when there’s nothing left and we are at the end
in the heavens you laugh at me secretly
where it echoes over and over again

Violet

η λευκή σελίδα με τρομάζει. θα γράψω να τη γεμίσω λέξεις.
λέξεις κλειδιά, λέξεις άγνωστες, λέξεις γνωστές, λέξεις όμορφες, χαζές, άσχημες, λέξεις ξένες, λέξεις τρελές, λέξεις διάφορες, λέξεις αδιάφορες, λέξεις μικρές, μεγάλες, πλάγιες, ίσιες, σωστές, λάθος, λέξεις κόκκινες, πράσινες, μπλε, άσπρες μαύρες, βιολετί.
λέξεις απ το μυαλό για να αδειάσει η ψυχή, να ελαφρύνει, να ισιώσει, να σωπάσει, να ρημάξει.
πάνω στο χαρτί όλο μου το είναι θέλω να βγάλω. να μείνω μόνο με κόκαλα και δέρμα.
να σταματήσω να βλέπω, απλά να κοιτάζω και τα αυτιά μου να χαϊδεύουν άλλες λέξεις, καινούργιες, μαγικές αλλά και αυτές πάνω σε άσπρο χαρτί θα τις αδειάζω.

γιατί πέθανες;  
σε ρωτούσα χθες όλο το βράδυ.
αγκαλιά σε είχα και κλαίγαμε μαζί.
και το πρωί νυχιες βρήκα στις παλάμες μου.

Stranger Than Kindness

πίσω σε εκείνη την υγρή ηρεμία.
εκεί να βρεθώ θέλω, κάτω στην άμμο χαζεύοντας τ' αστέρια.
για μια φορά ακόμα πίσω σ' εκείνη.
θέλω να ακούσω το νερό της να παίρνει απ τα αυτιά μου τις δύσκολες φωνές.
τη φωνή εκείνου.
να πω αντίο
για πάντα όμως.
και τα χέρια να βουτήξω στο δροσερό νερό
για να βρέξω τα μαλλιά μου,
να πλύνω το δέρμα μου,
και να βγάλω από πάνω μου εκείνον.
εκείνον και αυτόν τον κόμπο απ το λαιμό
που φτάνει μέχρι το στήθος.

τις ώρες που  δίπλα μου τον φέρνει,
θέλω να φωνάξω δυνατά στον δαίμονα αυτο
να τον πάρει από δω.
μου κόβει την ανάσα.
μου κόβει τη ζωή.
είναι σαν το θάνατο να μου ακουμπάνε στο κρεβάτι.
χωρίς χέρια ζεστά να με αγκαλιάζουν κοιμάμαι τότε,
και το σεντόνι σα φίδι κολοβό με γδέρνει και γελάει.

παρ τον από δω!
εδώ είναι το μυαλό μου!
δικός μου κήπος, δικό μου χωριό, δικό μου μέρος για να κρύβομαι!
 μου φτάνει το σώμα το κενό που γελά μαζί μου
δε θέλω άλλα ουρλιαχτά πίσω απ τ' αυτιά μου....

στη θάλασσα θέλω να βρεθώ.
στο κύμα.
στ' ακρογιάλι.

DEAD CAN DANCE

παράξενη ώρα.
είναι από κείνες που πατάς σε νερο και το πόδι σου βουλιάζει σε άμμο.
μονάχα νοσταλγώ την ύπαρξη του παραδείσου.
κάτω απ τις θολούρες του μυαλού, μέσα απ την κόλαση του τώρα.
γενναίες στιγμές χωρίς ντροπή.
αυτό θέλω να ζήσω.
να ζήσω αναπνέοντας και γελώντας.
μακρυά σου. κοντά σ' εμένα. μόνο σ' εμένα.
Μητέρα; Μητέρα μ' ακούς;

Ann

σα να βλέπω τον εαυτό μου όταν σε κοιτάζω
δρόμοι τα μάτια σου που θέλω να περπατήσω
βαθιά μέσα στο βλέμμα εκείνο θέλω να κλειστώ
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με
σώσε με

 

Miss You

μια ανάσα έμεινε πριν σε κάνω να με δεις.

αντίο αθωότητα.

πόσο δύσκολο είναι να νιώθεις.

έχεις αναρωτηθεί;

εγώ ποτέ απ τη μέρα που σε έβαλα στα μάτια μου.

δεν είχε σημασία, γιατί υπήρξες στο μυαλό.  

έλειψες  απ τα χέρια μου όμως. 

δεν είχα κάτι να κρατήσω,

μόνο μια σκέψη.

και έμεινα εκεί εγκλωβισμένη.

ακίνητη.

εκεί όμως.

 

αυτό είναι το μυστήριο.

δε λύνεται.

δεν έχει άκρη.

δεν κόβεται.

απλά είναι δω.

μαζί σου.

....

μου λείπεις;

Bad Timing

η μια και μοναδική παντοτινή κουβέντα κρέμεται απ τα χείλη μου, της είπε.

σε κοιτάω με τρυφερά μάτια καθώς αναρωτιέσαι αν η παλάμη 

σου αξίζει να κρατάει την δική μου.

με βήματα γοργά, σκέφτεσαι, αν ετούτη η γη μας χωράει 

να περπατάμε ο ένας δίπλα στον άλλο, της είπε.

μα κάθησε να δεις πως τα απογεύματα κοκκινίζουν 

τα σπίτια στο έδαφος αυτό.

στο ίδιο έδαφος που θα έπρεπε να αφήνουμε πετώντας, 

φτερωτοί, ανάλαφροι εσύ κ εγώ, της είπε.

μόνο με σπίθα στην καρδιά 

και χωρίς φόβο.

μόνο αγαπημένοι.

μόνο μοναδικοί.

μόνο εμείς οι δυο, της είπε.

άλλος κανείς να μην χαϊδέψει το 

δέρμα σου όσο αναπνέω.

όσο είμαι δω υπάρχουμε.

μα δε θα χαθείς, μη φοβάσαι.

δε θα σε αφήσω ποτε, της είπε.

Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me

γλυκιά μου ύπαρξη, μείνε κοντά μου, της είπε.

πάνω στα σύννεφα θα σε ξαπλώνω κάθε βράδυ και απ τη 

 βροχή θα δανειζόμαστε δροσιά.

θέλω να σε βλέπω την ώρα που ξυπνάς 

και την ώρα που κοιμάσαι, της ειπε.

ένα ένα θα σου φιλώ τα δάκτυλα.

ένα ένα θα περνώ τα δάκτυλα μου στα μαλλιά σου.

και μόλις την αγάπη μου για σένα δεις, θέλω να μου το πεις.

να ξέρω πόση πήρες και να σου δώσω κι άλλη.
 ποτέ να μη σου λείψει, της είπε.

 τόσο απόλυτη σιγουριά θα γευθείς.

 μοναδικά εξατομικευμένη.

όπως το μήλο της Εδέμ.

μια δαγκωνιά και έξω.

Siren

πόση αιωνιότητα κρυμμένη μέσα σ' ένα τίποτα;
κομμάτια καθρέπτη κολλημένα μεταξύ τους στραβά.
στραβό αποτέλεσμα.
περιπλάνηση χωρίς αποτέλεσμα, χωρίς ανάσα, χωρίς δόξα στο τέλος.
στο τέλος τότε  τι;
η άκρη του νήματος, ok...και;
και τι έγινε που βρήκα την άκρη του νήματος;
άνθησαν λουλούδια; όχι.
μύρισαν τα χρώματα; όχι.
χαμογέλασα; όχι.
τι έγινε τότε; ποιο το κέρδος;
γύρνα σε παρακαλώ και κρύψου όταν δεις πως σε κοιτώ.
θα τρομάξω αν ξέρω ότι κατάλαβες.
μη ρωτήσεις αυτο που κατάλαβα οτι κατάλαβες.
μόνο η καρδιά μου θα ξέρει.
αλλά δεν ξέρω αν θα βρεθείς στο δρόμο μου πριν γεννηθείς για μένα.
κρυψου όταν δεις οτι σε είδα.
σε παρακαλώ.

I´m not sorry

είχα βρει το τέλειο σκοινί.

 ήταν ακριβώς στα μέτρα μας.

μπορούσε να μας τυλίξει σαν οχιά νεραϊδένια 

με τελειώματα χρυσόσκονης.

και είχα βάλει τα καλά μου.

για σένα.

αλλά με έβγαλες εκτός.

γιατί;

μεθυσμένες ματιές.

αυτό ήμασταν.

αντίο τώρα.

 

Mala Vida ...

Και να τος! Φτερωτός ξεπροβάλει.

Απ τη μια θέλω το βέλος του να μου τρυπήσει την καρδία και να με διαπεράσει.

Απ την άλλη τρέμω στην ιδέα της πληγής αυτής.

Το χέρι μου έχω απλώσει και περιμένω να μαζέψω απ τα φτερά του πούπουλα.

Λευκό στεφάνι τα φαντάζομαι γύρω απ τα μαλλιά μου.

Πρωί βράδυ να υπάρχω με αυτό....

Να κοιμάμαι και να ξυπνάω μόνη μου, φορώντας το όμως.

Χαμογελώ.

Bela Lugosi's Dead

πόσο όμορφα καίγονται τα χλωρά!

μόνο που μυρίζει σάρκα.

κλείσε τη μύτη σου όταν πας κοντά να δεις.

Liquid Diamonds

καθώς περιμένουμε το καλοκαίρι

συμβαίνει το υπόλοιπο σύμπαν.

τρελό, μανιασμένο, γεμάτο οργή ίσως.

καλό, κακό δεν έχει σημασία.

απλά συμβαίνει.

Tori Amos- Hey Jupiter

Μαμά είμαι πριγκίπισσα είχες πει, και εκείνη σου απάντησε το ξέρω.

Damaged Goods

  Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο;

Duran Duran - Save A Prayer

say a little pray for me

Pink Mother

Σώπασε καλο μου, η μανούλα μου είναι εδώ. Μάνο εκείνη ξέρει στ' αλήθεια την απάντηση.

Κάθησε δίπλα μου. Κλάψε. Σώπασε. Σταμάτα να υπάρχεις, η μανούλα θέλει να κοιμηθεί τώρα...είναι κουρασμένη.

Europe Is Our Playground

playground love?

so run with me baby now

Paradise Circus

πόσο παραδεισένιο τσίρκο;;;

μιλάμε για τσίρκο σωστά;

ANGEL

Ότι και να είναι αυτό, μη ξεχνάς να κοιτάς πίσω απ τον δεξιό σου ώμο. Ή απ τον αριστερό, ότι βολεύει τον καθένα.
Μπορεί να είναι η βαρεμάρα του να μένει κανείς μόνος.
Μπορεί να είναι η βαρεμάρα της αναμονής.
Μπορεί να είναι απλά η βαρεμάρα.
Μην ξεχάσεις όμως, ότι και να είναι, να ρίξεις μια ματιά πίσω απ τον δεξιό σου ώμο. Ή τον αριστερό. Όπως σε βολεύει.
Κάτι έχει απομείνει εκεί.
Κάτι έχεις αφήσει πίσω.
Ίσως την αγάπη.
Ίσως την τύχη.
Μπορεί εσένα.
Ίσως εκείνον.
Ίσως εκείνον.
Μάλλον εκείνον.
Ναι, εκείνον.
Απλά να θυμάσαι, μια ματιά μόνο. Ποτέ δεύτερη. Ποτέ τρίτη. Ποτέ τέταρτη.
Μια μόνο για να κερδίσεις χρόνο πριν τα δάκρυα έρθουν.
Και αφού τον χρόνο αυτό κερδίσεις, έτσι πολύτιμος ως έχει, κράτα τον στον μυαλό σου.
Και να θυμάσαι. Τώρα που έσωσες αυτόν τον πολύτιμο χρόνο μόνο αυτός σου έμεινε. Μη σε πειράζει όμως. Εκείνος έμεινε πίσω.
Όχι πίσω στην άκρη του μυαλού σου.
Ούτε πίσω στην γωνία του χρόνου.
Πίσω απ τον δεξιό σου ώμο. Ή τον αριστερό. Όπως σε βολεύει.

climbing up the walls

θα καπνίζω όλο το πρωί κοιτάζοντας απέναντι. μέσα στο απέναντι σπίτι μένει μια κυρία.
ξυπνάει, φτιάχνει καφέ και όλο το πρωί ξαπλώνει στο πάτωμα, τραγουδώντας νομίζω.
άραγε να αγαπάει κανέναν πέρα από εκείνη;
να του το έχει πει ποτέ αν εκείνος υπάρχει;
θα κάτσω όλο το πρωί να τη χαζέψω.
καπνίζοντας.
δε με νοιάζει τι τραγουδάει και αν τραγουδάει.
απλά τη ζηλεύω που ξαπλώνει ευτυχισμένη στο πάτωμα, χωρίς να κάνει τίποτα.
οι δικές μου εκείνες οι μέρες πότε θα έρθουν;
πόσο τη ζηλεύω.

εημλες

το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να σύρω τον δεξί μου δείκτη πάνω στο πληκτρολόγιο..να έτσι ςσσσσσσσσσσσσσσσσσσσδψωβνικυρφγβικοσαδφγηξκλκξηγφδ

χάν-τιντ μπάι ε Φρίκ

Ποτέ μην έχεις το μυαλό σου σε 'κεινον το Γλυκό Πρίγκιπα...

Μόνο ο Άλλος έχει όλο το ενδιαφέρον  κρυμμένο στα χέρια του.

Μπλέκει τα δάκτυλα του το ένα με το άλλο καθώς ξεφυσά απ ευχαρίστηση βλέποντας σε  όρθια, να καρφώνεις τα βλέμματα σου στην άκρη  του δρόμου. Γνωρίζει καλά ότι λαχταράς τα σημάδια που θα σου αφήσει, αγγίζοντας σε όπου μπορεί ανθρώπινο -και μη- χέρι να κάνει το πέρασμα του...στους μηρούς, στο λαιμό, στην πλάτη και όπου αλλού θελήσεις.

Χωρίς σημασία πρέπει να ξημερώνουν οι ήχοι όλες τις ήμερες για σένα.

Μην περιμένεις να ακούσεις το τρέξιμο του αλόγου.

Ο Γλυκός σου θα αργήσει.

Ο Άλλος είναι εκεί.

Μόνο να κοιτάς την άκρη του δρόμου και να καλείς με το μυαλό σου τη μυρωδιά του να έρθει μέρες νωρίτερα.

FENTRY

kamia zwh den aksizei perisotero apo th dikh sou.
stamata na thimasai se parakalw  ksekina ta erga sou.
to megalio tou anthrwpou den teleiwnei pote.
de to stamata oute o petropolemos.
oute ta dakria.
oute h mizeria.
oute h monaksia.
oute  tipota kako.
oute tipota kalo.
einai to megalio tou auto.
oti de ton stamata tipota.
akoma ki an stamatisei sth mesh mias zwhs, apo tis ekatontades pou viwnei xrono me to xrono, de stamata pote.
kai otan kati stamatisei, dinei enausma sto epomeno kati na ksekinisei.

Venus In Furs

Πάντα αναρωτιόταν πως θα μπορέσει να ξεφορτωθεί εκείνο το έπιπλο.

Στεκόταν μόνο του στο σαλόνι και έμοιαζε να πνίγεται από τον υπόλοιπο άδειο χώρο.

Ήταν ένας μεγάλος καθρέφτης, ο οποίος είχε 3 συρτάρια στο κέντρο του.Η ίδια δεν είχε επιχειρήσει ούτε μια φορά να τα ανοίξει.

Της αρκούσε το πρωί να κοιτάζεται χαμογελαστή ενώ χτενίζεται και το βράδυ να χαϊδεύει το πρόσωπό της μπροστά του.

Σα να πίστευε ότι η ομορφιά ολάκερη είναι κολλημένη στο δέρμα και τα μαλλιά της.

Και κάθε καινούρια μέρα έστριβε ακόμα μια φορά τα κλειδιά των συρταριών πιστεύοντας ότι μέσα τους σφράγιζε τη ζήλια, τη μιζέρια και την κούραση όλου του κόσμου ακόμα πιο πολύ...

Τις νύχτες όμως που έπεφτε για ύπνο, το άκουγε να τρίζει και να περπατά σε όλο τον άδειο σαλόνι.

Και κάθε φορά που ανοιγόκλειναν ένα ένα τα συρτάρια του, εκείνη έτρεμε από φόβο και μέτραγε τις ώρες μέχρι να ξημερώσει.

Baby Douglas

Ο ήχος των νέων αναμνήσεων.

Καμιά φορά αισθάνομαι τυχερή και όταν αισθάνομαι έτσι, χαμογελάω!

Λούσιφερ

Υπήρξα πολύ ανήσυχη τον τελευταίο καιρό.

Από το πρωί που σηκωνόμουν ένιωθα το στομάχι μου να ανακατεύεται και το κεφάλι μου να πάει να σπάσει. Προσπαθούσα από το πρωί μέχρι και το απόγευμα τουλάχιστον, κάθε μέρα, να κάνω τα μάτια μου να σταματήσουν να με τσουζουν. Τα έτριβα με τα χέρια μου τόσο δυνατά που σχεδόν θα μπορούσα να τα είχα ξεριζώσει...

Ένα απόγευμα τρελαμένη από τους πόνους έφυγα βιαστικά από το σπίτι για να κρυφτώ από τα βαρετά μάτια των γονιών μου. Καθώς έπαιρνα τους δρόμους χανόμουν στα στενά της πόλης ενώ έξυνα με βια τις πληγές της πλάτης μου.

Τα μαλλιά μου ήταν άλουστα και ανακατεμένα, φορούσα μια λεύκη φόρμα της οποίας οι τσέπες είχαν γίνει κόκκινες από τα ματωμένα μου χέρια, αθλητικά παπούτσια, ένα μαύρο t-shirt και ένα φούξια τεράστιο φουλάρι που έκρυβε όλο το λαιμό και το σαγάνι μου. Η εμφάνιση ήταν απαγορευτική στο να συναντήσω τον άντρα της ζωής μου....

Περπάτησα στο πεζοδρόμιο περίπου μια ώρα. Απλώς κοιτούσα μπροστά και κάπνιζα.

Περνώντας έξω από μια βιτρίνα με κοστούμια, μηχανικά τελείως γύρισα το κεφάλι μου για να την κοιτάξω. Το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε έναν Κύριο, ο οποίος στεκόταν όρθιος, δυο σχεδόν μέτρα πιο πίσω από τις κούκλες της βιτρίνας.

Στεκόταν ακίνητος, χαμογελαστός και επιβλητικά όμορφος απέναντί μου.

Δεν είχα ξαναδεί ποτέ αυτή την ομορφιά σε χαμόγελο και αυτή την αρχοντιά στα μάτια κάποιου.

Δε χρειάστηκε καν να μπω μέσα για να βεβαιωθώ ότι αυτός ο Άντρας κρυβόταν στα παιδικά μου όνειρα. Μέσα από το μαγαζί ερχόταν η μυρωδιά από το κάρβουνο που κουβαλούσε εκείνο το παιδάκι που κρυβόταν στο δωμάτιο μου και έκλαιγε, τρομάζοντας έτσι τα όνειρα μου. Και μέσα σε κάθε όνειρο, όταν σηκωνόμουν από το κρεβάτι να το βρω, εκείνο εξαφανιζόταν και εγώ ξυπνούσα ακαριαία ξαπλωμένη πάνω στο κρεβάτι σα να μην είχα σηκωθεί ποτέ.

Πάνε γύρω στα δέκα χρόνια που έχω σταματήσει να το βλέπω και σχεδόν τέσσερα που έχω σταματήσει να το μυρίζω.

Την τελευταία φορά μάλιστα που είδα αυτό το όνειρο, είχα επιχειρήσει να μάθω το όνομα του αγοριού αλλά δε τα κατάφερα.

Καθώς έκανα την τελευταία σκέψη, εκείνος σχημάτιζε μια λέξη με τα χείλη του.....Αργά και σταθερά. Κατά την ολοκλήρωση της λέξης, πρόσθεσε και ένα υπέροχα ρομαντικό χαμόγελο, κοιτάζοντας με στα μάτια, γεμάτος νοσταλγία..

Πρέπει να μου έλεγε το όνομα του.

Νομίζω η πρώτη συλλαβή ήταν “Λού”......

Μπλού Τζίνς

Χωρίς λόγια σήμερα.

Τις περισσότερες φορές.

Σχεδόν πάντα.

Χωρίς λόγια...

Don't fear the reaper

Φάε ψυχή μου εσύ που ξέρεις να χορταίνεις με αέρα και νερό.

Μόνο η τρύπια κουρτίνα μας έμεινε στο παράθυρο, 

για να μπορούμε να πάρουμε λίγο αέρα και να δούμε έξω.

Να δούμε ή να αντικρίσουμε;

Να αντικρίσουμε στο κάτω κάτω τι;

Λάσπη. Χώμα και νερό. Αυτό είμαστε.

Κενοί, αδιόρθωτοι, άξιοι της μοίρας μας.

Με ένα στόμα και μια φωνή αυτοαποκαλούμενοι 

ζητιάνοι της ανθρωπιάς και της αγάπης.

Αγάπη;

Υπήρξε ποτέ μέσα μου, 

πάνω μου,

κάτω μου,

δίπλα μου,

απέναντι μου; 

Υπήρξε κάπου με σάρκα και οστά στη ζωή μου ή

χόρεψε λιγάκι στα παιδικά μου όνειρα;

Κενή σχεδόν αναρωτιέμαι σαν μωρό παιδί...

Γιατί όλα αυτά δίχως ίχνος ελέους;

Το γκρι, το ποδοπατημένο.

Δεν έχω κάτι νομίζω να περιμένω πια.
Θέλω να πέσω κάτω και να αρχίσω να χτυπιέμαι στο πάτωμα, φωνάζοντας και βρίζοντας για τη μεγάλη απώλεια που γεύτηκα στη ζωή μου.
Κοιτάζω τον τοίχο απέναντι και το μόνο που βλέπω, είναι η θολή εικόνα που δημιουργούν τα μάτια μου πριν εκείνο που το μυαλό έχει διατάξει  αντικρίσω.
Γεύεσαι έρωτα και πεινάς.
Ακούς οτιδήποτε και απολογείσαι.
Οσφραίνεσαι τις παλάμες  και αναρωτιέσαι.
Ξυνεις το λαιμό  και χαμογελάς.
Κλείνεις τα μάτια ξαγρυπνώντας.
Παντού η ανάμνηση από μια στιγμή που δεν υπήρξε ποτέ.
Τόσο έντονη και βροντερή, σα να προσπαθεί να σου θυμίσει ότι δεν υφίσταται.
Ξύπνα, σου φωνάζει.
Ξύπνα, και δες τα όνειρα σου έξω απ το παράθυρο να λιώνουν στη βροχή.
Εκεί φτιάχνονται οι αναμνήσεις! Στο βρεμένο πεζοδρόμιο. Το γκρι, το ποδοπατημένο.
Μα τι κακιά ανάμνηση που έχω, αναρωτήθηκα για μερικές στιγμές.
Κλείνω τ' αυτιά μα δε σωπαίνει....
Σκύβω το κεφάλι και γελά....
Αν της δείξω τα δόντια μου;

The figurehead

 Αλλαγή του τελευταίου αριθμού. 2. Ο αριθμός 2. Κάποτε για μένα είχε σημασία το "9", όχι σαν αριθμός αλλά σαν περιοδικό. Εβδομαδιαίο γεμάτο χρώματα, σχέδια και λέξεις. Οι περισσότερες με σημασία και ερμηνείες πολλών αστέρων μέσα στο μυαλό μου. Κάθε καρέ ήταν η αποκωδικοποίηση των δικών μου θέλω, μπορώ και ονειρεύομαι. Τότε νομίζω ήταν τα χρόνια του 4, του 5 ίσως  και του 6. Τα χρόνια που πριν από αυτούς τους αριθμούς βάζαμε το μηδέν. Όχι επειδή μας άρεσε  αλλά επειδή δε γινόταν αλλιώς.

Πόσες ημέρες περάσανε μπροστά από τα μάτια μου άραγε μέσα σε όλα εκείνα τα χρόνια; Ημέρες με εικόνες ή χωρίς. Με γέλιο ή χωρίς. Με νεύρα ή χωρίς. Όλες όμως με τη λαχτάρα της "Τετάρτης του 9"! Κάθε Τετάρτη ήταν η μέρα με τη χρυσόσκονη. Η μαγική μέρα που μου υπενθύμιζε ποια είμαι. Μια γλυκιά αφύπνιση.

Αναρωτιέμαι. Μονο εγω χάθηκα στην ευθεία;